Chaos

16 maart tot 8 april

Opeens blijven we thuis, schudden we geen handen en fietsen we niet naar school. Ons leven komt met een noodrem tot stilstand, en dat met maar 50 procent van de benodigde kennis, geeft Rutte toe. Op 2 april sterven de meeste mensen aan corona, namelijk 167 op één dag. Op 7 april is de druk op de IC-capaciteit het grootst. Uit de dagboeken blijkt de verwondering over het lockdown-leven.
Dit verhaal wordt binnenkort gepubliceerd...

Dagboeken

en andere intieme schrijfsels

Liza, 57 jaar, Ommen

Vanaf vandaag tot en met 6 april vrij…..en nu??? Heb genoeg toiletpapier voor 3 weken!

Dag 2 van thuis zijn

Je gordijnen openslaan en de morgenzon zien. Het Corona virus tast gelukkig de natuur niet aan. De narcissen staan in bloei. De knoppen komen tevoorschijn, bloesem gaat bloeien. De lente is in aantocht. De seizoenen gaan door. Het leven gaat door ondanks deze warrige tijd.

Dag 5 van thuis zijn

De vogels zingen al vanaf 5.00 uur en dat gaat tot het vallen van de avond door. Waar zouden zij het over hebben met elkaar? Waar ze voedsel kunnen krijgen? of waar ze hun nest willen bouwen? In ieder geval niet over wat ons al weken bezig houdt.
De vogels zijn druk bezig met het verzamelen van nest materiaal.
Ik zit hier in mijn eigen nest te lezen over wat er in de wereld gaande is, te luisteren naar alle berichtgevingen. We zijn niet meer vogelvrij. Toch weet ik zeker dat we “ooit” weer kunnen uitvliegen. Ik ga nog wat broodresten in het vogelhuisje leggen. Fluit maar vrolijk verder vogeltjes. Het fleurt onze dag op.

Maaike is 33 jaar en komt uit Utrecht

Voel me een stuk beter vandaag. Ook heel tranquil over het hele binnen zitten 🙂 Werken gaat beter, meeting van 2 uur, spullen en planten ophalen. Videobellen met papa aan foto-album werken, en tijdens Dokter Pol tekenen. Jeej, november = af! 😛

Dag 7 van thuis zijn

Laten we Facebook vullen met muziek om de eentonigheid van slecht nieuws te doorbreken. Elke persoon die deze post “leuk vindt”, ontvangt een letter. Zet dan een muziekvideo van een zanger of groep die met deze letter begint op je tijdlijn, inclusief deze kleine tekst?
Ik kreeg de letter O van Marly.

Ik heb gekozen voor “Op een Onbewoond eiland” want daar wil ik nu wel graag zitten 🌴Hoewel daar is dan weer geen toiletpapier…..🚽

Toch naar Houten. Fijn, leuk, maar ook vermoeiend. De hele tijd nadenken wat je wel en niet aanraakt, niet knuffelen en ergeren aan anderen :/ Wel heerlijk eten. Thuis nog even lekker lezen 🙂

Een agenda vol strepen

Het is zondag. Dat weet ik, omdat ik in mijn agenda kijk en net een streep heb gezet door de laatste afspraak die ik volgende week nog had. Een goede oude vriend ziet er toch van af mijn nieuwe appartement te komen bekijken, waar ik sinds een maand woon. Als om de leegte nog eens extra te benadrukken staat mijn agenda vol strepen. Het enige dat nog doorgaat is de voorbereiding van ‘Het filosofisch kwintet’ in de zomer.

Ik luister naar ‘Vroege vogels’, één van mijn favoriete radioprogramma’s. Om de mensen, die niet naar buiten kunnen omdat ze niet mogen of niet durven, een hart onder de riem te steken, worden we als luisteraars opgeroepen onze ‘natuuurervaringen’ te delen in zogenoemde natuurmonologen. Als om de stilte te benadrukken horen we twintig minuten lang geluiden uit de natuur, vooral vogels. Twintig minuten lang iets wat we voorheen stilte zou hebben genoemd op de radio.

Tijd zonder limiet
Zeeën van tijd en een lichte vorm van huisarrest. Geen werk, weinig sociaal contact, geen structuur. Ineens het besef dat het leven in zekere zin een tredmolen was. Ineens de vraag hoe vol het leven zat met onbelangrijke zaken, als het blijkbaar zo makkelijk is ze allemaal te annuleren.

Tijd krijgt nu een nieuwe dimensie. Voor iemand die gewend is te werken met strakke deadlines, is het omgaan met tijd waaraan geen limiet is gesteld vrij onwennig. Ik merk dat ik het weinige dat ik wel kan doen, geneigd ben uit te stellen.

Ik ga mezelf weer een deadline stellen. Om de dag een column, in wisseldienst met Daan Roovers.

Uit de coronadagboeken van human.nl

Dag 8 van thuis zijn

Wat een hectische week hebben we achter de rug. Een week vol emotie en indrukken vanuit de hele wereld. Berichten van familie en vrienden die in het buitenland zijn.
Vragen-Antwoorden en nog eens vragen. Beelden. Artikelen en dat alles over het Coronavirus. Wat is waar en wat is niet waar? Angst, verbondenheid, virtuele knuffels, teksten, maar ook onbegrip, onduidelijkheid.
Waar gaat dit heen? We moeten het afwachten.
Ik ga maar eens aan het werk….. thuiswerk achter de computer.
Waar is de BACKSPACE knop zodat ik alles kan wissen wat er de afgelopen tijd is gebeurd en opnieuw kan beginnen?

Nou, dit jaar geen concert deze dag… En voorlopig ook niet meer. Alles plat tot 1 juni, nog 2 maanden. Gek. De dag en concentratie was goed, net als sporten met N. en S. Rondje en boodschappen met I. En om de rust te vinden maar de 3000 stukjes puzzel erbij gepakt.

Niet zo goed geslapen en m’n concentratie is ver te zoeken. Met I. langs S. en R., maar dat valt zwaar: besef van wat ik mis. Bellen met C. en videobellen met N. helpt 🙂 en wijn in het zonnetje! Poké bowl en puzzel!

Vrijheid staat even in de wacht

Het is pas dinsdag 24 maart en ik merk aan mezelf dat ik nu al corona-moe word. En dan te bedenken dat het op z’n best nog 69 nachtjes slapen is voordat een mogelijk begin van het einde aan deze crisis in zicht is. Oké, het is (nog) geen totale ‘lockdown’ (wat mij betreft noemen we het vergrendeling, trouwens) en de periode tot 1 juni is overzichtelijk, maar ik mis nu al sommigen van m’n vrienden, vooral die in het buitenland, in het besef dat ik ze voorlopig niet zal zien, laat staan in de armen zal kunnen en mogen sluiten.

Ik merk plotseling hoe handtastelijk ik ben – nou ja, inmiddels was – in het dagelijks leven, hoe vanzelfsprekend en belangrijk een aanraking is. En hoe ik dat mis.

Ik houd gehoorzaam afstand in de rij voor mijn dagelijkse boodschappen en ga meteen weer naar huis om me op te sluiten tussen de muren van mijn onlangs betrokken appartement, dat gelukkig ook over een balkon beschikt.

Terugkerend thema
Op de radio hoor ik de voorzitter van het Comité 4 en 5 mei zeggen dat ze nu na moeten denken over een nieuwe vorm om dit jaar 75 jaar vrijheid te vieren.

Vrijheid. Ik denk terug aan die uitzending van ‘Het filosofisch kwintet’ over vrijheid. Hoe ons denken over vrijheid de laatste decennia verschoven is van een collectief ideaal van mensenrechten en nooit meer oorlog naar een individualistisch ideaal van vrijheid om te doen en laten wat je wilt, bevrijd te zijn van regels en bemoeizucht van anderen. Die vrijheid staat nu even in de wacht.

Vrijheid wordt nog wel een thema dat terugkeert de komende tijd, denk ik zo.

Uit de coronadagboeken van human.nl

Goed geslapen, goeie concentratie tot 3 uur: dan gaat er een hoge drukspuit aan. Lekker lang met I. gewandeld. Ze is zo lief. Bloemen én wc-papier van haar gehad. Thuis het biertje toch niet open getrokken. Wel vega shoarma, puzzelen en handstand. Sproeten beginnen terug te komen 🙂

Dag 10 van thuis zijn

Als een lopend vuurtje raast het virus om zich heen. Waar stopt het? Een vraag die nog niemand weet. Maar we kunnen wel proberen om onszelf en anderen in bescherming te nemen en jezelf in je gedrag te minimaliseren. Ooit zal het goed komen.

Dag 11 van thuis zijn

Zolang je niet ziek of besmet bent, gaan de dagelijkse werkzaamheden door.
Ook de flitspalen doen hun werk…
Met mijn gedachten bij het Coronavirus even niet op de snelheid gelet.

Vragen die vragen oproepen

Ik heb alleen maar vragen. Wie niet deze dagen, het zijn onzekere tijden, het aanzien van de wereld is in korte tijd volledig veranderd. Ik luister veel naar de radio, volg via internet het Kamerdebat, bel en sms me een ongeluk om nog een beetje contact te houden met wat vroeger mijn omgeving was en krijg steeds meer vragen.

Nu weet ik, als journalist en zeker ook sinds ik ‘Het filosofisch kwintet’ presenteer, dat Socrates het stellen van vragen zag als een manier om tot ware kennis te komen, en dat klinkt veelbelovend, maar in tijden van corona roept het vooralsnog alleen maar meer vragen op. Zo heb ik heel veel vragen over de toekomst. Maar dat komt nog: ik ben het met collega Coronadagboekanier Daan Roovers eens: daarvoor is het nog te vroeg. 

Welke vragen moeten we nu stellen? Aan de wetenschap bijvoorbeeld. Met welke antwoorden moeten we tevreden zijn, daar waar het onszelf aan kennis ontbreekt en deskundigen van mening verschillen?

Voors en tegens uitwisselen
De feiten zijn dezelfde feiten, de wereldwijde verschillen liggen in de manier waarop we antwoorden zoeken en geven.  

De telefoon gaat weer. Een van mijn beste vrienden, hij woont in Londen, worstelt met de vraag of hij naar Nederland zal komen, omdat zijn bijna negentig jaar oude, licht in de war zijnde, in toenemende mate hulpbehoevende, maar nog alleen thuiswonende moeder zo eenzaam is. Ik weet niet wat wijsheid is. Nou ja, rationeel weet ik het wel en dat zeg ik hem ook. Na veel voors en tegens te hebben uitgewisseld, besluit hij verder te gaan met nadenken. Nadat we elkaar hebben toegewenst dat we gezond blijven, verbreken we de verbinding. 

Uit de coronadagboeken van human.nl

Dag 12 van thuis zijn

Dat mensen thuis zijn, brengt ze op ludieke ideeën. Soms leuk, soms heel waardevol, soms gek, soms creatief, soms verbindend, soms sportief, soms veeloverwogen, soms doordringend, soms vragend om aandacht.
Er is van alles wat er online binnen komt.
Het doorbreekt de sfeer en de ernst van deze pandemie en onwerkelijke tijd.
Eén van de ideeën heb ik aanvaard en brengt me even terug naar mijn jeugd. Toen alles nog heel gewoon was. Ik ga mijn fotoboeken eens doorkijken.

Servaas, 53 jaar, Lobith

Het nieuw normaal

Het nog maar een paar weken geleden dat ik mijn vorige bijdrage voor dit platform instuurde. Het was de tijd dat corona werd bestempeld tot een pandemie, omdat het virus zich behoorlijk ging verspreiden over de hele wereld. Het was een tijd dat her en der quarantaine-maatregelen werden opgelegd, maar dat we nog wel handen mochten schudden. Het was een tijd dat ik schreef ‘dit hele gedoe’. En die tijd is nog maar 3,5 week geleden.

Het nieuw normaal …
‘In naam van gezondheid, doe dicht die poort.’ Het lijkt het nieuwe normaal dat we deuren en grenzen sluiten, om iedereen van buiten het gezin buiten te sluiten, om alle vreemde invloeden te weren, om verworven vrijheden vrijwillig of onvrijwillig op te geven. Dat is wat we ook in Nederland doen, om de samenleving nog een beetje op orde te houden.

Ik doe hier ook aan mee, kan vrij makkelijk van huis uit werken, contact houden met klanten en collega’s op de elektronische snelweg. Gelukkig heb ik een hond, zodat ik zonder schaamte nog een paar keer per dag de straat op moet. Maar ik sluit mensen buiten, om zo mee te doen om het virus, beter gezegd, de gevolgen van het virus, in bedwang te houden. De overheid neemt maatregel op maatregel, waarbij vrijheid wordt ingeperkt en controle- en nalevingsmogelijkheden groter worden.

Het is noodzakelijk, het wordt geaccepteerd, zo zie ik dat ook. Ik zie ook geen alternatief. Maar het voelt voor mij niet goed. Hoop niet dat dit het nieuw normaal is.

Grenscontrole
Als geograaf heb ik iets met grenzen. Weet nog dat ik in de laatste week dat er tussen Nederland en Duitsland grenscontrole was, met mijn paspoort naar de douanier bij de grensovergang tussen Lobith en Elten ging om een stempel in mijn paspoort te laten zetten. De laatste 20 jaar rij ik zeer regelmatig langs deze plek, zonder paspoort, want nog never nooit niet gecontroleerd. Schengen was dat. Vrij verkeer van mensen en goederen.

Nu staan er containers bij de kleine wegen waar de grens tussen Nederland en België loopt. Nu moet je weer geluk hebben dat medische hulpmiddelen ook in jouw land worden gemaakt, anders wordt het lastig ze te bemachtigen. Nu heeft bijna elk land de grenzen gesloten voor ‘vreemdelingen’ en is ieder bezig zijn ‘onderdanen’ weer terug te halen. Zijn de landsgrenzen, ook in Europa, het nieuw normaal?

Een paar gevolgen van deze crisis zou ik best graag als het nieuw normaal zien. Luchtkwaliteit is decennia-lang niet zo goed geweest. Vliegtuigstrepen in de lucht zijn een zeldzaamheid geworden. In Venetië schijnen de kanalen weer doorschijnend water te hebben.

Waardering voor werk
Waardering voor mensen die, zoals we nu weten, in vitale beroepen werken is hoog. We klappen voor ze, steken de duimen omhoog, geven hoog van ze op. Wordt dit ook het nieuw normaal, waardering voor werk, ook als niet tot vitaal beroep is bestempeld? Wordt het ook nieuw normaal dat in de vitale sectoren ook flink wordt geïnvesteerd?

Nog nooit is er wereldwijd zoveel geld geïnvesteerd in noodmaatregelen om mens en economie overeind te houden, in ieder geval in landen die dat kunnen. De scheidslijn tussen welvarend en arm, tussen iets en niets hebben, zal de komende tijd groot worden. Is dat het nieuw normaal?

In 3,5 week is de wereld wezenlijk veranderd. Ik ga met Niek mee, we gaan naar een nieuw normaal. Wat dat is? Ik hoop dat we daar wel de tijd voor nemen, met elkaar. Niet alleen reageren op de korte termijn, zoals we nu nog doen, maar ook alvast nadenken over de tijd na 6 april, na 1 juni, na het moment dat corona niet meer normaal is.

Servaas is medezeggenschapstrainer. Hij schreef deze tekst voor ornet.nl.

Kort rondje hardgelopen, maar schenen protesteren. Even aan het werk. Nog even terug naar bed. En dan de hele middag in het raam in de zon met m’n boek en een wijntje. ‘s Avonds de meest hilarische quiz over internet met R.  als DJ en A. als quizmaster 🙂

Dag 15 van thuis zijn

Vanmorgen toch een uur té laat opgestaan en een uur later later mijn ontbijt gehad en een uur later koffietijd.
Maar ach, wat doet een uur in deze tijd. De tijd lijkt stil te staan. De tijd lijkt voorbij te gaan. Het is een rare tijd.
Want deze hele Coronatijd is een race tegen de klok. De tijdsdruk die vele verplegers en artsen ervaren moet slopend zijn en dan ook nog een uur korter kunnen uitrusten.
Ik laat de tijd langzaam aan me voorbij gaan en hoop op betere tijden voor iedereen.
Even rustig mijn koffie opdrinken, ik neem de tijd.

Moderne dans tussen shampoo en tandpasta

Ik heb het weekeinde gebruikt om mailtjes te sturen naar enkele vrienden die elders ter wereld wonen. Mensen die mij zeer nabij zijn ondanks dat er een fysieke afstand is van behoorlijk wat meer dan anderhalve meter. Het is behelpen, het is een kwestie van wennen, maar het kan.

Het begrip social distance of sociale onthouding dat dezer dagen noodgedwongen ieders levenshouding bepaalt, is eigenlijk nogal verwarrend. Het is vooral fysieke afstand die we moeten houden. Dat leidt weliswaar tot een aantal sociale beperkingen, maar juist sociaal is er nog van alles mogelijk, dankzij de mogelijkheden die internet en de telefoon bieden. (Ja dames en heren, behalve sms’sen, twitteren, instagrammen en weet ik veel wat niet allemaal, kun je ook gewoon bellen met een telefoon. Dan hoor je iemands stem en dat kan ook heel fijn zijn).

Eenzame millenials
In De Volkskrant lees ik een artikel over eenzame millennials die zich tekort gedaan voelen, omdat de quarantaine-berichtgeving vooral over gezinnen gaat die de hele dag op elkaars lip zitten en bejaarden die geen bezoek meer kunnen ontvangen. Leuk onderwerp voor een post-corona onderzoek: waarom mensen die hun halve leven doorbrengen met en op social media daar nu ineens niet meer genoeg aan hebben. Behoefte aan contact is ook vaak behoefte aan aandacht.

Met wildvreemde mensen voer ik bij de drogist een soort moderne dans op om op de looppaden tussen de stellingen met shampoo en tandpasta op anderhalve meter afstand te kunnen blijven. Het leidt tot vrolijkheid en korte gesprekjes over de bijkomende gevolgen van corona: over smetvrees en dat er minder gelachen wordt dezer dagen. Over de onzekerheid die het virus oplevert: morgen kan alles anders zijn. We leven met elkaar mee. Op afstand. ‘Blijf gezond’ wensen we elkaar toe.

Uit de coronadagboeken van human.nl

Dag 16 van thuis zijn

Gelukkig voel ik me nog niet zo na 16 dagen in tha house. Hoewel een beetje meer beweging wel zou kunnen.
Elke dag een wandeling, maar de koelkast is niet beveiligd voor anderhalve meter afstand. We moeten er het beste van maken. De appeltaart is nog niet op en de slagroom ook niet. Dus toch nog maar een geniet momentje deze dagen inlassen.

Iet, 60+, Groningen

Buiten fluiten de vogels, dat het een lust is! Terwijl ik mijn koffie opdrink op de tuinbank, hoor ik achter mijn schuur geluiden van spelende kinderen en in de verte het geroezemoes van andere levens. Het lijkt wel een boze droom, waarin het lijkt alsof we niet meer ontwaken! Dit ‘coronaleven’, een tijd onzekerheid, waarin het leven een andere vorm heeft gekregen vanwege de strenge maatregelen die er gesteld zijn om er weer met z’n allen uit te komen. voor sommigen maakt het afstand houden tot elkaar kennelijk niet zoveel uit, zoals ik dat soms heb waargenomen tijdens mijn kortstondige wandelingen en fietstochtjes. Mensen die dicht bij elkaar staan alsof er niets aan de hand is! Deze mensen zullen er altijd zijn, helaas! Ik wend dan snel mijn hoofd af en ga verder. Ik ben toch wat angstiger geworden in deze Covid-19 periode en vraag mij af zoals een ieder, wanneer dit voorbij gaat.

Het zal hierna vreemd zijn om weer naast elkaar te kunnen staan in de winkels en iedereen weer van dichtbij te kunnen spreken ezonder enige angst om besmet te raken. Wat zal dat een vreemde gewaarwording zijn!

De bizarre lengte van 2020, een voorjaar die voor altijd in ons geheugen gegrift zal zijn! “My life depends on you dear”, klinkt Wouter Hamel vanuit mijn cd-speler… Hoe treffend zijn deze woorden in deze periode! Mijn leven hangt van jou af… Het is waarheid! We zijn van de hulp van andere afhankelijk geworden. Ook ik ben er een van. Helaas!

Dag 17 van thuis zijn

De rust opzoeken. Gedachten even weg van alle Corona informatie. Weg van huis. Het kan hier nog. Gewoon natuur om je heen en niemand tegen komen. Gedachten op non actief en luisteren naar het kabbelende water, de vogels. Blij dat ik in het mooie Vechtdal woon. Ik wandel verder…….
A vida passando lentamente…

Even later

Mijn oude beer maar even van zolder gehaald in het kader van “berenjacht”. Heb ik ‘m toch niet voor niets al die jaren bewaard.

 

Hevigste crisi buiten oorlogstijd

Geduldig wachtend in de zon in de rij bij de bakker draait de mevrouw voor mij zich plotseling om en zegt: “Het lijkt wel oorlog, hè?” Ik schat haar een jaar of vijftig. Ik hoor het steeds vaker, die vergelijking met de oorlog. En oorlogstaal. We hebben het over het front, we applaudisseren voor onze helden.

“Wat doet u zo denken aan de oorlog,” vraag ik voorzichtig. Ik ken mijn eigen felheid bij dit soort vergelijkingen. Misschien komt het doordat ik de dochter ben van een vader die in de Tweede Wereldoorlog ondergedoken heeft gezeten om het lot van zijn ouders en zijn zuster te ontlopen, die naar het concentratiekamp waren gedeporteerd. Of misschien komt het doordat de gruwelijke beelden van hedendaagse oorlogen en hun gevolgen, de aangespoelde vluchtelingen op Europese stranden, of de ellende in de kampen waar ze worden opgevangen als ze hun vlucht hebben overleefd, nog helder op mijn netvlies staan.

“Nou, dat we de hele tijd binnen moeten blijven, dat we niets meer mogen en eh….” – ze aarzelt even – “dat er iedere dag zoveel doden vallen.”

“Dat is waar, maar misschien moeten we ook  proberen onze zegeningen te tellen,” probeer ik nog. “We worden niet gebombardeerd, er staan geen sluipschutters op de daken, we hebben geen honger en eigenlijk ook geen vijand.”

“En corona dan?”

“Dat is een virus dat ons allemaal, wereldwijd, overkomt en waartegen je je kunt wapenen door de juiste aanwijzingen op te volgen.”

“Zie je wel, nu hebt u het zelf over wapens.”

Ik geef het op. Ze heeft in zoverre gelijk, bedenk ik nadat ze me de rug heeft toegekeerd, dat het een bekend verschijnsel is dat een gemeenschappelijke vijand verenigt. En dat doet Corona. Ineens zitten we allemaal ademloos naar een toespraak van de koning te luisteren, of naar de minister-president, er heerst, nu we uitgehamsterd zijn, een prettig soort -wij-gevoel en de hulpvaardigheid is over het algemeen groot. Nog wel.

“Buiten oorlogstijd is dit een van de hevigste crises waar Nederland ooit mee te maken heeft gehad,” hoor ik de minister-president ’s avonds zeggen. Daar kan ik het wel mee eens zijn.

J. Z.-R. is 78 jaar en woont in Beverwijk

M. belde of ik interesse had om in een groeps app schilderles te krijgen.

Na 2 keer de jongens op zaterdag boodschappen te hebben laten halen, ben ik op 3 april tussen 7 en 8 zelf boodschappen gaan doen. Beviel me prima.

3 april: R.J. van bridge club aan corona overleden. IK hoef niet in qarantaine ! Het is langer dan 3 weken .

Nu hebben we schilderles via hangout. Mens is nooit te oud om wat te leren.

Vanwege het mooie weer wilde ik hier weer beginnen met het geven van qigong les. Op zoek naar een goede locatie buiten gevallen over roestige bouwplaten.

Gelukkig niets gebroken, alleen mijn bril kapot , snijwond boven mijn oog. Ben bang dat er vuil in is gekomen, maar bloedde behoorlijk.

Foto gemaakt om te vragen of het gehecht moet worden of ontsmet. Lang leve de techniek! Ben wel duizelig, hoofdpijn en pijnlijke ribben. Niet naar de dokter.

Goed boek gelezen. Zeer actueel. “De Kakkerlak”van Ian McEwan. naar een idee van Kafka.

Krijg van alles toegestuurd: online Yoga les, instructies van qigong en elke zondag om 12 uur klankschalen concert.

Na 10 dagen was de korst van de wond eraf en de pijn over. Dank aan mijn gezonde levensstijl,maar ook qigong .

Ben afgelopen week begonnen met lesgeven (qigong) in groepjes van 3 mensen binnen en heb eerst de stoelen ontsmet. Met toestemming van de leiding hier!!

Mijn motto is: sociale contacten moet je zelf onderhouden. Dus krijg veel app en pleeg ook veel telefoontjes. Vandaag 8 km gelopen in het parkje!!

Dag 20 van thuis zijn

Geen wolkje aan de lucht. Helderblauw. Deze mooie lentedag vraagt erom om naar buiten te gaan. Maar iets wat zo normaal zou zijn, is niet meer logisch. Toch kunnen we ervan genieten, ook al is het rondom huis. Energie opsnuiven en go with the sunny flow.

Wat een heerlijke dag die ik vanavond afsluit door een kaars aan te steken voor alle mensen die dit niet meer mee mogen maken. Blessings!

Cees Brederode (82 jaar) met zijn jarige vrouw Henny, Edam

De zoveelste lockdowndag

Bijna half acht, Henny slaapt nog, ik ga stilletjes uit bed. Na het douchen en aankleden hang ik de vlag uit. Daarna dek ik beneden de tafel, pluk een paar bloemen in de tuin en zet die met een kaars bij haar bord. Ondertussen hoor ik gestommel boven. Nu snel het blad, dat ik gisterenavond gemaakt heb, op het raam plakken. Bij benedenkomst krijgt Henny natuurlijk felecitaties met de nodige knuffels en cadeautjes : een handtas en een luxe chocolade-ei. Tijdens het ontbijt ontdekt zij dat er iets op het raam geplakt is. Haar nieuwsgierigheid kan ze  bevredigen door even naar buiten te gaan en het volgende leest ze dan:

 “Vandaag is omi jarig maar vanwege corona geen bezoek, zwaai even”.

Bij de banketbakker gebakjes gehaald en een paar bij Monique afgegeven. Thuis koffie gezet en met Henny daarvan en van het gebak genoten. Over de vesting wandelden, zoals altijd met mooi weer, veel Edammers  maar het pamflet was niet opvallend genoeg, de vlag trok wel de aandacht. Er werd maar een enkele keer door bekenden  gezwaaid.

‘s Middags kwamen Monique en onze oudste kleinzoon, Wouter, langs. Ze legden bij de voordeur cadeautjes en een mooie buitenplant. Zij stapten een stukje achteruit en wij spraken met elkaar vanaf de deuropening. Wel een hele vreemde situatie.

Dat was het enige bezoek. Henny had toch de nodige aandacht vandaag. Met een stuk of twintig felicitatiekaarten en ik weet niet hoeveel telefonische verjaarswensen bleek dat zij niet vergeten was. Ondanks de lockdown had Henny toch zeker een “jarig-zijn”-gevoel.

Maar er ontbrak iets zeer wezenlijks:  het bezoek van vrienden, familie  en vooral van de kinderen en kleinkinderen met hun knuffels. We missen hen niet alleen vandaag maar steeds in deze lockdownperiode. In ieder geval zal deze verjaardag altijd herinnerd worden als die met het gemis van contacten.

7 uur ‘s ochtends naar Amelisweerd, rondje rennen. Jaagpad dicht, dus heel nieuw stuk ontdekt! Bosmuisje, prachtig licht, en spelende eekhoorntjes. Werk gaat lekker. Slijpsteen ophalen, even in het gras 🙂 mega afwas, koelkast schoonmaken, aspergers, en met R. puzzelen.

Joukje is 66 jaar en woont in Groningen

7 uur opgestaan. Leek wel uitslapen. Een beetje zin in de dag. 🙂

De zon schijnt, het is licht en stil. Kopje koffie en ik besluit om dan direct om 8 uur de boodschappen te doen in mijn supermarkt. 

Ik krijg een wagentje, tref de jongen bij de groente en maak ons praatje en dan met 2 tassen weer naar huis.

Wat doe ik nu met de zegels? eigenlijk lijkt dat in deze tijd te vies die in te plakken. Eerst maar ‘in quarantaine’ in een laadje. Handdoeken voor de kinderen? Vuilnis in de container. Pasje ontsmetten. Wat eten en dan gym: Nederland in beweging. Als je mij dit een half jaar geleden had verteld, had ik je weggelachen. Nu ben ik blij met het ritme en de goede bewegingen die het me geeft. Van het thuiswerken krijg ik toch pijn.

Hoognodig verduurzamen

Het is de laatste dagen prachtig weer. Ik behoor tot de gelukkige Amsterdammers die weliswaar op de eerste verdieping wonen, maar beschikken over een ruim balkon en kon dus makkelijk aan de aansporing van de regering voldoen om thuis te blijven en vooral geen recreatiegebieden te bezoeken.

Wel kaas gekocht bij mijn kaaswinkel waar het doodstil was, daar waar je vroeger bijna tot buiten in de rij moest staan, vooral vanwege de vele toeristen. Die komen nu niet meer, maar de jonge eigenaar is verre van in paniek en bovendien flexibel. “We zijn nu gewoon een ouderwetse buurtwinkel. We passen ons aan. Daar – hij wijst naar de ruimte naast de deur – gaan we een stelling bouwen, zodat we ook zelfgebakken brood kunnen verkopen, dus we redden het wel.” Gerustgesteld keer ik huiswaarts met een groot stuk Trots van Oude Ade in de tas.

Zittend op mijn balkon kijk ik, terwijl ik een broodje kaas verorber, naar de volledig onbewolkte, blauwe lucht. KLM-blauw als het ware. Plotseling realiseer ik me dat er geen spoor te bekennen is van enig vliegverkeer. Letterlijk.

Over onszelf afgeroepen
Dat de lucht zo blauw kan zijn omdat er geen condensstrepen (die vriendelijke benaming voor grote giftige wolken uit ijskristallen bestaande kerosine-uitlaatgassen) getrokken worden. Omdat we even niet worden aangespoord om naar onze vakantiebestemmingen te vliegen om daar de toerist uit te hangen. En omgekeerd omdat nauwelijks toeristen naar hier worden vervoerd om bijvoorbeeld – naast een heleboel andere zaken als onze kunst en ons erfgoed – kennis te maken met onze overheerlijke kazen (bij voorkeur niet de fabriekskazen die hun meestal in de maag worden gesplitst, maar die overheerlijke ambachtelijke boerenkazen, met een waarvan ik nu mijn broodje heb belegd).

We kunnen blijkbaar best zonder al die reislust. Voor even in ieder geval. De vraag is of we op den duur in staat blijken al dergelijke positieve gedragsveranderingen, die deze crisis ook teweegbrengt, te verinnerlijken. Te verduurzamen als het ware. Zoals we ons hele leven hoognodig moeten verduurzamen, als je deze coronacrisis tenminste ziet als iets wat we over onszelf hebben afgeroepen door onze manier van leven en de wijze waarop we met de natuur omgaan.

Maar dat is iets voor later. Ben benieuwd of we dan, naar de maatstaf van Norbert Elias (lees het dagboek van Daan Roovers van gisteren), blijvend herkenbaar zullen zijn als beschaving.

Uit de coronadagboeken van human.nl

Meedoen en contact

Heb je ook geschreven en wil je bijdragen aan Dagboek Corona? Dat kan. Stuur een bericht via het contactformulier of mail naar info@dagboekcorona.nl. Wil je gelijk contact? Bel dan naar 06 46 22 66 64.​
Scroll naar top