Dreiging

21 februari tot 16 maart

Corona komt snel en onvoorspelbaar, ook in Nederland. Op 21 februari vertelt minister Hugo de Jonge op een persconferentie dat er 45 besmettingen in Europa zijn. Premier Rutte overlegt op dat moment in Brussel. Wij discussiëren nog over stikstofmaatregelen en het zuiden viert carnaval.

De Nederlandse coronadode valt op 6 maart. Alle overleden in de week erna hebben een directe link met de uitbraak in Italië. Totdat de situatie kantelt en de lockdown in zicht komt.
Het hele verhaal wordt gepubliceerd zodra er genoeg dagboeken en andere schrijfsels binnen zijn.

Dagboeken

en andere intieme schrijfsels

Servaas is medezeggenschapstrainer, 53 jaar uit Lobith. Zijn tekst is verschenen op www.ornet.nl.

Een kroon, en waar blijft het werk?

Soms zijn er van die onderwerpen die zich zo aan je opdringen, dat je eigenlijk helemaal geen zin hebt om erover te schrijven. Heb ik in ieder geval. Hypes. Massa-hysteries. Van die onderwerpen die niet te vermijden zijn in de media, maar waarvan je denkt: ‘Waar gááát het nu helemaal over?’

Moet ik er dan nog een steentje aan bijdragen? Ik kan niet zeggen dat ik nachten wakker heb gelegen over deze vraag, overigens ook niet over het onderwerp van, dat kan ik nu wel verklappen, het virus dat viraal is gegaan, een heuse aandachtstrekker en economiebreker is geworden: COVID-19!

Vraag van een cursist

Gisteren kreeg ik serieus een vraag van een cursist: wat ik van plan was te gaan doen rondom de preventie tegen het Coronavirus. Nog nooit eerder bij de hand gehad. In de loop van mijn trainingsjaren de nodige griepepidemieën langs zien komen, maar hooguit lastminute afmeldingen gehad, nog geen vragen over mijn voorzorgsmaatregelen.

Is het allemaal nu al zo gek geworden? Ja dus. Ik snap het niet, zou haast mee gaan doen in complotdenken. Wat maakt deze epidemie, pandemie nu zo groot? Wat maakt dat er zo, voor zover ik het kan inschatten, volledig overdreven wordt gereageerd en ‘vervoorzorgmaatregeld’, waardoor zo’n beetje de hele wereld ontregeld raakt.

Hele gebieden in quarantaine, squadrons mensen in witte pakken spuiten hele straten schoon (tenminste, dat vermoed ik, maar volgens mij vergiftigen ze vooral de hele levensomgeving van allerlei organismen), reizen wordt ontraden, handen schudden is uit den boze.

Is het de hedendaagse versie van de pest, waarbij in de middeleeuwen (en lang daarna) hele steden ontvolkt raakten? Is het een goddelijke plaag, vergelijkbaar met de zondvloed, die slechts door Noach en zijn familie (en een paartje van elk ander levende diersoort) is overleefd? Nee toch.

Waarom maken we ons dan zo druk?

Het is een flinke griep (of zo), die, net zoals de echte griep die er nu ook schijnt te zijn, voor de overgrote meerderheid van de mensen die ermee besmet raken, ook weer overgaat. Waarom maken we ons dan zo druk? Is het het onbekende, het gevoel dat er (nog) geen zekerheid is dat je er niet dood aan gaat als je het krijgt? Is het een massahysterie, waarin we ons met elkaar gek laten praten?

Wat is eraan te doen? Aan het virus zelf wordt, ga ik vanuit, hard gewerkt door mensen die er verstand van hebben. Aan de gevolgen ervan, met name aan de gevolgen van de angst voor het virus, wordt ook hard gewerkt, maar volgens mij de verkeerde kant op. Helpt dit schrijven dan wel? Dat was ook mijn grote vraag die in ieder geval tot vertraging van deze column heeft geleid.

De medezeggenschap

Ik denk dat de medezeggenschap een rol heeft in dit hele gedoe. Er wordt hoe dan ook een kroon gezet op het leven van alledag, daarmee ook het leven met en in het bedrijf. Kan je wel of niet naar je werk gaan, want besmetting ligt op de loer, toch?

En dan wat te doen met thuiswerken of misschien wel (tijdelijk) ontslag: wat als je bedrijf in de problemen komt door het stoppen van aanvoer van materiaal of anderszins? Dat zou ook maar zo kunnen.

De medezeggenschap heeft hier een rol in, een belangrijke wat mij betreft. Misschien wel goed om op hele korte termijn eens een goed overleg hierover te plannen, samen met de (andere) beslissers in het bedrijf, zodat jullie weloverwogen besluiten kunnen nemen, zonder mee te gaan in de hysterie en de angst voor het onbekende. Gezondheid!

Ik mis m’n vriendjes alleen nog een beetje meer…


Marlies, 67 jaar, Utrecht

Begin maart, ik moet beslissen of ik ga reizen, terwijl er gezegd wordt dat reizen niet verstandig is voor mensen als ik, die tot een risicogroep behoren. Ik ben 67 en heb astmatische bronchitis. Maar mijn man zit te schrijven in een huisje in Duinrell en daar naar toe gaan, trekt. Duinrell betekent voor ons, strandwandelingen, fietsen in die prachtige 5 kilometer brede duinen, uit eten in het oude Wassenaar en vooral veel rust. 

Ik besluit 10 maart te gaan; buiten de spits en 1e klas te reizen in de trein, maar en vind het toch wel spannend als iemand vlak achter mij in de bus van Den Haag naar Wassenaar gaat zitten en trek stiekem mijn capuchon wat hoger, tot bij mijn oren.

We zijn dus niet thuis als de (intelligente) Lock Down zijn aanvang neemt en moeten nadenken of we meteen naar huis gaan, maar we genieten van zon, zee en uit eten en gaan er van uit dat we niet op stel en sprong terug moeten en dat we maandagochtend de 16e maart ongestoord naar huis kunnen reizen. 

Zondag besluiten we niet uit eten te gaan omdat er nog meer dan genoeg in de ijskast ligt en horen tot onze verbijstering op het half zes journaal dat om 18.00u de horeca dicht moet.

Wat vreselijk voor iedereen die eten serveert in wat voor vorm dan ook, want deze mensen zijn al vanaf 12.00u bezig met de voorbereidingen en al dat eten dat moet worden weggegooid! Niet te geloven om dit op deze manier te doen. Dit had de regering toch ook afgelopen donderdag kunnen laten weten: wát intelligént?!

Zelf zitten we met onze restjes voor de buis wel erg aan de goed kant van de streep. 

In de trein naar huis besluiten we dat Roger van nu af aan de boodschappen gaat doen, dat ik geen taalles meer ga geven in het buurthuis, Utrecht in Dialoog ligt al stil, de luitlessen gaan niet door, kortom ik zal alleen nog maar de deur uitgaan om een uurtje te fietsen…..

J. R-Z., 78 jaar, Beverwijk

Ben toch naar bridge competitie gegaan. Wilde afzeggen, omdat ik er geen goed gevoel bij had.

Mijn blaasontsteking was nog niet helemaal weg. Zou mijn maatje duperen en de roostermaker.

Er werd geklaagd over R.J.: hoesten en niezen in zijn handen en dan weer aan de kaarten zitten.

Gewoonte van me om altijd desinfecteer gel bij me te hebben.

A. wilde zien wat erin zat. Alcohol? Ja, niet uit handen gegeven en direct in mijn tas gestopt. Voor je het weet gaat het flesje de tafel rond. Nou mooi niet.

Niet naar C.’s verjaardag gegaan. Alles voor die dag wordt afgelast. Geen Qigong. Geen Film.

Bridgen met z’n vieren ook maar afgezegd. Yoga ging ook niet door.

Van een actief leven ineens niets meer. Geen wekelijkse gym, yoga, rummicub, qigong en bridge competitie, bridge thuis, borreltje op zondag beneden en schilderen.

Geen maandelijkse museum bezoek, film, concert in kasteel Maquette, klankschalen sessie, verjaardagen, vergaderingen, workshop glasfusion, boekenclub en visite.

Het ergste, N. (kleindochter van 22) komt niet meer schoonmaken. Dat wil ik niet. Dus geen gezellig kletsen en knuffelen.

Heb me opgegeven om hier de gang, trap en lift 2 x per dag en in het weekend 3 x te ontsmetten.

Drie dagen in afwachting van Max in beweging de hele ochtend tv gekeken! Daar word ik depri van. Dat moet anders.

Wat kan ik doen? Boek uit lezen, schilderen en ik heb nog een eigen geverfde zijden lap waar ik een blouse van kan maken.

Zit in mijn eentje te lachen om al die gekke appjes.

33 jaar, Utrecht

Ben alleen met E. De rest mag niet naar het lab vanwege corona… Moet best veel doen. Gelukkig krijg ik hulp van W. Thuis dutje en daarna de nacht een hut bouwen met blije eikels A, L, M en M.

Liza, 57 jaar, Ommen, bericht dagelijks op Facebook

What a year this week has been

Vandaag hoort Liza dat haar werk, een zwembad, de deuren sluit.

Dicht – Gesloten. Zo vreemd dit! Maar toch blij met de beslissing.

Meedoen

Heb je ook geschreven en wil je bijdragen aan Dagboek Corona? Dat kan. Stuur een bericht via het contactformulier of mail naar info@dagboekcorona.nl. Wil je gelijk contact? Bel dan naar 06 46 22 66 64.​
Scroll naar top